Stosunki ze wschodem w starożytności cz. 10

W r. 1114 flota pizańska znalazła się przy brzegach Katalonii, ale tak mało znano wybrzeża morza Śródziemnego, że pizańskim żeglarzom wydało się, iż są przy brzegach Majorki. Przeciwne wiatry zmusiły Pizańczyków do przezimowania w Barcelonie; połączywszy się z hrabią Rajmundem Berangerem zdobyli 1115 Iwizę, a 1116 odebrali od Saracenów po krwawych walkach Majorkę. Jeszcze ważniejszym był alians Genueńczyków z Katalończykami, hrabią Barcelony i Templariuszami, którzy w 1147 wspólnymi siłami zburzyli Almerię, najważniejszy port hiszpańskich Arabów, a 1148 odebrali od nich Tortosę.

Potężny wpływ wojen krzyżowych sprzyjał i wzrostowi portowych miast morza Śródziemnego. Eskadrami swymi pomagały one do zdobycia portów syryjskiego wybrzeża; ich okręty wysadzały na ląd wojska chrześcijańskich zdobywców i zaopatrywały ich wojennym materiałem.

We wszystkich miastach, na które się rozciągało panowanie łacińskie, używali koloniści z włoskich republik największej swobody obywatelskiej. Dziecię wielkich republik na obcym gruncie odnajdywało ojczyznę w kwartale swego narodu. Były tam municypalne miary i wagi; za sędziego uznawał oskarżony tylko konsula swego miasta, który sądził podług ojczystego prawa; tylko do kościołów i łazienek własnej gminy uczęszczał kolonista, a żadna opłata obcym nie podnosiła ceny jego chleba.

Comments
  1. 2 tygodnie ago